بسم الله الرحمن الرحیم

اینجانب مریم(م) متولد ماه تیر در سال خسوف ماه و کسوف خورشید، فرزند کوه و دریا وصیت می کنم پس از مرگم یکی یکی آرزوهایم را با شبنم روی برگ های هزاران ساله پیرترین چنار جزیره ایی که در آن زندگی می کنم نوشته و برگ ها را از بلند ترین کوه های دورترین جنگل های دنیا به دریا بیندازید تا خوراک ماهیانی شود که راه طولانی را از چشمه برای رسیدن به دریای خیال خود طی کرده اند...

اولین برگ: پس از مرگم اعضای بدنم را اهدا کنید...

قلبم را به کسی بدهید که اکنون تک تک مویرگ های قلبش برایم می تپد و با هر دم و بازدم آرزوهای زندگیش را در رگ های سیاه قلب من جستجو می کند. به دکترم بگویید باعث و بانی دردهای گاه و بیگاه قلبش من بودم! پس قبل از آنکه قلبم را به تن نازکش پیوند دهد، چاقو را تا اعماق قلبم فرو کند تا هرچه سیاهی در آنست از منفذ بیرون زند و تنها رگ های سفید دلم را به قلب پاک و بی آلایشش پیوند دهد. دکترم را قسم دهید پس از آنکه قلبم را به جسم پاک و سپید او پیوند داد مرگم را به او خبر ندهد! آخر او اکنون یک بیمار قلبی است...

عقلم را به (او) بدهید... شاید پس از (من) به دنبال کسی رود که عقلش می گوید. می دانم! می دانم تا زمانی که عقل مرا به او ندهید نمی تواند مرگم را باور کند. راستی! سلام مرا به او برسانید و بگذارید پس از مرگم هرچقدر می خواهد گریه کند! بگذارید آرام شود تا با عقلم راهش را به درستی یافته و تا همیشه سبز سبز سبز باشد...

چشمانم را به دخترک کبریت فروش میدان هفت تیر بدهید. چشمانم او را کمک خواهد کرد تا پول های مردمی را که به گمان خود پول کبریت های او را کمتر می دهند، دیده و به آنها نشان دهد که نابینای واقعی خود آنها هستند...

روحم را به پدرم دهید تا به تعداد روزهای باقیمانده زندگیم دنیا را ببیند...

دستانم را به مادرم بدهید. دستانش درد می کند...

پاهایم را به نازنین... او می تواند...

احساسم را به سنگ تراش قبرم دهید تا با آن سنگی بتراشد که یادگاری باشد برای مردمان هزار ساله تاریخ...

شهوتم را به فلان دختر هرزه تا با آن برای تمام روزهای زندگیش تن فروشی کرده و سرمای زمستان هایش را زیر سقفی آرام گیرد...

و خاطراتم را با خودم به زیر خاک ها بفرستید تا آنها را برای جانوران همدمم زیر خاک تعریف کنم و با اشک آنان آتش قبور مردگان کناریم کمی آرام گیرد...

برگ دوم...

پس از مرگم سیاه نپوشید. با لباس های الوان سماع کنید تا از خوشحالیتان اشک کودکی یتیم که کاسه گدایی به دست دارد پاک شده و خنده و به لب گیرد. مبادا صدای ناله به گوش همسایگان برسانید تا خدای ناکرده سلول های سرطانی پدر زهرا عود نکند. دوستانم را خبر کنید تا برایم تانگو برقصند. شاید دل عاشقی خسته از دیدن رقصشان به وجد آید و شور عشق در دلش زنده شود. بی تابی نکنید. خواهرانم را دریابید. ملیحه را بیشتر...

برگ سوم...

تجربیات خبرنگاری و روزنامه نگاریم را به مرکزی در خیابان پاکستان دهید! به آنجا مدیونم...

برگ چهارم...

۵ بلیط اتوبوس پاره کنید...

.

.

.

برگ های بعدی را نمی نویسم مبادا خسته شوید...

برگ آخر...

زندگی را دریابید. به همه بگویید حلالم کنند نکند آن طرف ها گرفتار دل کسی باشم. قرضی ندارم جز چند سال نماز به خودش. نمی خواهد نگران قرض هایم باشید. بماند برای حساب بین خودمان!        حالم خوبست. دلم روشن!

 وفا كنيد و ملامت كشيد و خوش باشيد / كه در طريقت ما كافري است رنجيدن

عرض دیگری ندارم...

                             امضاء

                                       مریم(م).

                                                        تاریخ:

                                                                  بی برف ترین سال هستی!

پی نوشت: تمام شد!